جنگ رمضان

متولد ۱۳۶۵ است و یک دختر ۱۰ ساله دارد به نام یسنا. در پایگاه سوم نیرو انتظامی در میدان نیلوفر به شهادت رسید. شهیدی که همسرش دنبالش می‌گشت تا آنکه آمد به معراج شهدا؛ پیامک زد به گوشی همسرش که اگر دوست داری ببینمت خودت را نشانم بده. بدون برنامه ریزی، شهید معراج بود و این دیدار انجام شد و وداع با شهید نصیبش شد. همسرش آنقدر برایش سؤال بود که محمد من اصلا اهل شهادت نبود، اهل این حرفها نبود، چگونه لیاقت شهادت پیدا کرد؟ که مجبور شدیم روحانی داخل معراج را پای صحبت‌ها و درد و دلهایش بنشانیم. این چندمین همسر شهیدی بود که بعد از وداع می‌گفت اینجا یک دفعه بوی گل و بوی خوش آمد. معطر شد ...🥀 شما هم می‌فهمید؟ و ما همچنان به یکدیگر نگاه می‌کردیم ...

عرفان هر سال ماه رمضان در شب ولادت امام حسن(ع) افطاری می‌داد. ولی امسال کریم اهل بیت(ع) او را در بهشت میهمان سفره‌اش کرد و در شب میلاد امام حسن(ع) به شهادت رسید...🕊 پای علم اهل بیت(ع) بمانی وارد خیمه‌ات می‌کنند.

ارادتش به ولایت، سالها خدمت در جوار ولی امر مسلمین جهان را برایش رقم زد و سرانجام نیز به همراه آقایش سیدعلی، در ماه علی، مانند علی(ع) با فرق شکافته به دیدار معبود شتافت و شب ضربت خوردن امیرالمؤمنین(ع) نیز به خاک سپرده شد. آری! آن چیز که در جستن آنی، آنی...

نوای «مهدی جانِ من، سرباز وطنِ من..» را می‌شد در گوشه گوشه صحبت عزیزانش دید. خواهر کوچکتر مهدی اگر چه اندوهی بزرگ در دل داشت، اما محکم و استوار می‌گفت: «مهدی آنقدر «ای پرچمت ما را کفن» را خواند تا پرچم میهنش کفنش شد و ما هیچ پشیمان نیستیم از خونی که دادیم. می‌خواهم بلند بگویم که داغ ما از داغ حضرت زینب(س) بیشتر نیست، شهادتش مبارک، می‌دانم که با حضرت مهدی(عج) بر می‌گردد». ..و چه شیرین است همچون زینب(س) «وَجَزَاهُمْ بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيرًا» را زیستن‌..

محسن، تجلی‌گر نیکوترین صفات و مأنوس با قرآن و ولایت بود‌... ▪️خاک تازه او را در آغوش گرفته بود و صدای اذان، فضای عطرآگین قطعه ۴۲ را پر کرده بود. می‌دانست که پسر نجیب و سر به زیری را در دل دارد که پرورش یافته محیط معنوی مسجد و قاری قرآن بود. مادر تعریف می‌کرد: یک روز که به مسجد رفتم، دیدم صدای قرائت قرآن می‌آید. جلوتر که رفتم متوجه شدم این صدا، صدای محسن من است. دلنشین‌ترین صدا برایم صدای قرآن خواندن و اذان گفتنش بود. آنقدر دلنشین که همیشه به او می‌گفتم: ‌«این گلو و زبان برای تو شهادت می‌دهند محسنم!».

هندس جوانی که آرزویش فدا شدن در راه ولایت بود... شهید مهندس محمدمهدی شریفی، جوان نخبه ۲۳ ساله‌ای بود که در طول فعالیتش به عنوان عضو تیم سایبری، توانسته بود خدمات ارزنده‌ای را برای نظام جمهوری اسلامی ایران انجام دهد. از جمله هک کردن سیستم جنگنده‌های اسرائیلی و زیر ساخت‌های آنها. همین امر، خشم دشمنان آمریکایی-صهیونی را نسبت به او و دوستانش برانگیخته بود و چندین بار آنها را مورد تهدید دشمن قرار داد. در لحظه خاکسپاری محمدمهدی، پدر برای آخرین بار او را بدرقه کرد و خود به درون قبر رفت تا حکایت «کل ارض کربلا و کل یوم عاشورا» را برای بازماندگان مجسم سازد، حکایت روضه علی اکبر را؛ پدر کنار پسر دراز کشید و صورتش را بر سری که پسرش نداشت گذاشت. فدا شدن در راه ولایت آرزوی او بود که به آن رسید و راست است که هر جا که پیکر صد پاره تو بر زمین افتد، آنجا کربلاست..

داییِ احسان در ابوقریب با لبی تشنه و پیکری سوخته به ملاقات پروردگارش در بهشت رفته بود و عموهایش نیز در والفجر ۸ با پهلویی شکسته.‌ شهامت و شهادت در خانواده شان میراثی گرانبها بود. ساعت ها در مقابل عکس دایی و عموهای شهیدش می ایستاد و می گفت: "دعا کنید تا من هم مثل شما با پیکری سوخته، پهلویی شکسته و لبی تشنه به شهادت برسم". مادر از آخرین روزها و ساعت های با هم بودنشان تعریف می کند: نزدیک شهادتش بود، فهمید من نماز شب میخونم. آرام نزدیکم شد و گفت: مامان دعا میکنی خدا منم بخره؟ گفتم: مامان دعا میکنم عاقبت بخیر بشی. دو شب برای احسان در نماز شب هایم ویژه دعا کردم. تا اینکه روزِ سوم از راه رسید و خوابِ باغی را دیدم که پر از گل های زیبا بود و احسان همراه عمو جعفرش دست در دست هم در این باغ قدم می زدند. صدا زدم: احسان! کجا میری؟ لبخندی زد و گفت: "مامان دارم با عمو جعفر میرم". دیگر دلم گواهی داد که احسان رنگ و بوی آسمان ها را گرفته است و عروجش نزدیک است. تنها می ماند یک چیز، باید به رفتنش رضایت می دادم و من هم بخشیدمش به امام حسین (ع)، می دانستم طاقتِ ماندن بعد از آقا را ندارد. احسان پشت پدافند در حالی که داغدار ولیّ اش بود، مثل دایی شهیدش با زبان روزه و بدنی سوخته رفت، مثل عمویش با پهلویی شکسته رفت، مثل علی اکبر رفت، و همچون حضرت عباس بی دست و بی پا رفت. ▪️مادر بی تاب می شود و زیر لب زمزمه می کند: گلی گم کرده ام می جویم او را به هر گل می رسم می بویم او را..

جواز شهادتش را از خدمت رسانی به زائران سید الشهدا (ع) گرفت.. . مادر از پسر تازه‌ دامادش، از محمدمهدی‌اش می‌گفت: «هوای کربلا گرم و سوزناکه. برای همین اربعینا ما می‌رفتیم داخل حرم تا کمی تو محیط خنک باشیم. اما محمد‌مهدی که آشپز بین‌المللی بود برای خدمت‌رسانی به بخش آشپزخانه موکب می‌رفت و کارش رو شروع می‌کرد. لباسی مخصوص می‌پوشید، سربند می‌بست و سرگرم آشپزی برای زائران امام حسین(ع) می‌شد. اگه چهار روز کربلا بودیم تمام چهار روز رو تو موکب‌ها مشغول خدمت‌رسانی بود. می‌گفت: همینقدر که آخر شب‌ها می‌رم حرم و به امام حسین(ع) سلامی می‌دم برام کافیه، باید به زائراش خدمت کنم، می‌دونم عاقبت جواز شهادتم رو پای همین موکب‌ها از امام حسین(ع) می‌گیرم..

حکایت آنانی که همچون حبیب ابن مظاهر در راه خدا فدا گشتند.. ▪️شهید عقیل پیر میشانی ۶۰ ساله و از یادگارانِ سال های دفاع مقدس، با آنکه مدت ها بازنشسته سپاه بودند، برای دفاع از انقلاب و سرزمینی که صاحب اصلی آن حضرت مهدی (عج) است، اقدام به خدمت داوطلبانه کردند و یک بار دیگر لباس روزهای رزم را پوشیدند. همسر شهید، مهربانی و اخلاق نیکوی او را در پرهیز از غیبت کردن دلیلی برای رسیدن به مقام شهادت می دانستند و تعریف کردند که همسرم برای افطار همیشه با نان تازه به خانه می آمد. اما خودش همان نانِ روز گذشته را می خورد تا اسراف نشود. می گفتم حالا یک بار این نان تازه را بخور. می گفت نه اسراف حرامه، من همین نان دیشب را میخورم. این نانِ تازه را برای تو گرفتم . هرچند سال ها از قافله ی یاران شهیدش جا مانده بود، اما خدا او را ایستاده بر عهد نگه داشت تا روزی "حبیبش" باشد...

«امروز سه‌شنبه مورخه ۱۴۰۱/۱۲/۲۳ از یادمان فتح‌المبین، محل شهادت تعدادی از بهترین فرزندان این مرز و بوم زیارت کردم و به حال این عزیزان غبطه خوردم و از این‌که از خیل شهدای عزیز جا مانده‌ام دلم گرفته. ان‌شاءالله لایق باشیم راه آنها را ادامه دهیم و در قیامت شفیع ما باشند.» 🔹 سه سال پیش، درست همین ایام بود که بعد از زیارت یادمان شهدای فتح‌المبین، داشت به حال شهدا غبطه می‌خورد و از خدا خواست ادامه‌ دهنده راه آنها باشد و حالا امسال بعد از سه سال به کاروان شهدا پیوست. راهت که راه شهیدان باشد، عاقبتت نیز غیر از شهادت نخواهد بود.

شهیده بکایی فرمانده حوزه بسیج ۱۰۴ رضوان بود. سحری که خبر شهادت قائد امت را از تلویزیون شنید، بی تاب بود و به نیروهایش فراخوان داد تا در حوزه جمع شوند و تصمیم بگیرند که از این پس چه مسئولیت های مهمی بر دوش دارند. حضور میدانی، قرآن پخش کردن و درست کردن افطاری برای نیروهای ایست بازرسی در خیابان ها ... از همان سال های نوجوانی اش که تازه به عضویت بسیج در آمده بود تا آخرین روزهای عمر پر برکتش در سمت فرماندهی حوزه رضوان لحظه ای آرام و قرار نداشت و سرگرم سر و سامان دادن به کارهای جهادی بود. دوستِ شهیده سیده سمیه بکایی از خوابی که دیده است می گوید: همانطور که در حوزه پیگیر کارها بود، در آن باغِ رضوان هم مشغول انجام مسئولیت هایش بود. بهش گفتم: «سمیه چه خبر؟، چیکار میکنی؟» سمیه در جواب گفت: «همینقدر بدانید که اینجا خیلی سرم شلوغ است» 💠مگو از جنت و رضوان حکایت بیش از این با من که حیران است صد جنت در آن رضوان که من دیدم

سید حسین پدر سیده فریده، وقتی چهره‌ ما رو دید به دلداری بلند شد، گفت: «فکر نکنید من از این چیزا ندیدما، زیاد دیدم. هشت سال تو جنگ. جسد دوستام رو می‌گرفتم از آب، باد کرده می‌کشیدمشون بیرون، خودم تر و خشکشون می‌کردم، از دختر من جوانتر بودن..» ▪️سید حسین که حین صحبت مشتش باز نمی‌شد، ادامه داد: «اگر رهبر اجازه بده خودم می‌رم سراغ کاخ سفید و اون ترامپ وحشی، خودم می‌رم سراغ نتانی‌یابو» گفتم: سراغ کی؟ گفت: نتانی‌یابو، مگه اسمش این نبود؟ گفتم:چرا شما درست می‌گید همین بود، نتانی‌یابو درسته! بعد با هم خندیدیم و بی‌خداحافظی جدا شدیم.

تنها نشسته بود و آرام به تصویر همسر شهیدش نگاه می‌کرد. با صدایی گرفته برایم تعریف کرد: «همسر شهیدم شب‌ها تا سوره واقعه را نمی‌خواند نمی‌خوابید. حالا من شب‌ها برایش سوره واقعه را می‌خوانم، اشک می‌ریزم و در دلم به محسن می‌گویم: «ببخش که تا پیش از این نمی‌دانستم چرا سوره واقعه را اینطور با سوز و گداز می‌خوانی..» او فرزندی نداشت و از همسر شهیدش می‌خواست تا یک بار دیگر هم که شده سوره واقعه را بلند بلند برایش بخواند و از آن وعده‌های شیرین سخن بگوید. از تحقق آیه "مُتکئین عَلَیها مُتَقابِلین.." و لحظه دیدار در بهشتی پر نعمت

نام مبارکش «مجتبی» و علاقه شدید قلبی‌اش به امام حسن مجتبی (ع) زبانزد بود.. ▪️در ۲۵ بهاری که از عمرش گذشت، هر سال نیمه ماه مبارک رمضان را به خاطر مهری که نسبت به امام حسن مجتبی‌(ع) در دل داشت جشن می‌گرفت و افطاری می‌داد. علاقه‌ای که تا روز خاکسپاری، همراه مجتبی ماند و در روز میلاد امام حسن‌(ع) در آغوش سرد خاک که نه، در آغوش امن اهل بیت(ع) آرام گرفت. پرچم ایران، گل‌ها و شمع‌ها، شهادت می‌دهند که او پیرو راستین ولایت و عاشق ایران بود..

این بار حکایت، حکایت قهرمان الکترونیک فراجا است... ▪️مادرش تعریف می‌کرد: «احمدِ من، از ۲ سالگی بسیجی بود. شاید با شنیدن حرفم تعجب کنید! پدرش در دوران دفاع مقدس رزمنده بود. آن روزها احمد که دو سال بیشتر نداشت وقتی همراه دایی‌اش به پایگاه بسیج می‌رفت با همان شیرینی کودکانه‌اش اصرار می‌کرد تا او را هم به عنوان بسیجی ثبت‌نام کنند و از همان زمان تا هنگام شهادتش به «احمد بسیجی» می‌شناختندش و در همان رویای کودکی‌هایش می‌گفت اگر بابا شهید شود، من هم به جبهه می‌روم و آنقدر با دشمنان اسلام می‌جنگم تا شهید شوم». فرمانده ۴۶ ساله فراجا، سرانجام به آرزویش رسید. شهیدی که وصیت کرده بود در وصفش تنها یک جمله بگویند: «او شهادت را بسیار بسیار بسیار دوست داشت»